Unha comida no monte

Non se podería atopar mellor maneira de finalizar o curso que esa: a comida no Parque do Vixiador.
O mellor sería que poidesen ter estado aí todas as familias de todos os coelliños e coelliñas brancos, esperemos se poida repetir cunha asistencia plena.
O coelliño branco maior (Manolo) querería darvos a todos e a todas as grazas por estos dous cursos cheos de bos momentos e tamén lembrarvos que isto ten que repetirse (o da comida común, claro) que el non deixará de anotarse.

Moitas grazas por formar parte xa de min.

Rematando o verán

Xa está a piques de rematar o verán e comenzaremos o novo curso con algúns cambios.
O coelliño branco maior deixará de selo "oficialmente" (que non de intención nin de corazón) e non sabemos o que pasará co noso blog.
Non vos preocupedes porque penso que xurdirá algunha proposta que seguro vos vai gustar.
Mentras, lémbrovos que co DVD que chegou ás vosas casas ao remate do curso poderedes rememorar os nosos mellores momentos do pasado curso. Seguro que haberá moitos deles que nos costará esquecer.

Moitos bicos para todos e todas

Pero seguro que non caíchedes na conta de que algunhas pequenas cousas quedáronnos no tinteiro, mellor dito, na cámara de fotos, e esquecímonos de incluílas na DVD. Aquí as tedes:

O paseo polo Lagares

Lembrádevos do día que todo infantil saímos polo río Lagares e merendamos no campo dos coellos?

Pasámolo en grande, aínda que a volta ... foi un pouco "cansada".

Mágoa de ter soamente dúas fotos. Se conseguimos máis habémolas de engadir.

A saída a Indiana Bill

Como fixemos outros anos, para celebrar o remate do curso fumos a Indiana Bill (na Ramallosa).
Ata houbo profes que se tiraron polo tobogán ... co que imaxinaredes o ben que o poidemos pasar.

Aí vai unha pequena reportaxe. Fixádevos nas caras, non teñen "desperdicio".

Fumos ao teatro

O pasado martes día 2 de xuño fumos ao Teatro Caixanova as clases de 4 e 5 anos. A obra titulábase: "Me duele el caparazón". Este é o reportaxe fotográfico:

argumento era moi adecuado para as nosas idades, pois a Juan, que era unha pequena tartaruga, doíalle o "caparazón". Nin as visitas, nin os regalos, nin as sopiñas podían aliviarlle a súa dor. Terían que levalo ao "caparazólogo"; mais a Juan isto non lle facía ningunha gracia, pois... quen non ten medo de ir ao médico? No seguinte vídeo poderedes ver un pouquiño e apreciar o imaxinativo que resultou a montaxe.

Visitamos a Granxa-escola Serantellos

Como a peli era moi longa houbo que separala en dúas partes.
Esta é a primeira parte

E aquí vai a segunda parte: